چرک نویس انقلابی ( خامنیسم )

فضل الله المجاهدین على القاعدین اجرا عظیما

دو نکته
ساعت ۱٢:۱٩ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٥ مهر ۱۳٩۱   کلمات کلیدی:

اول: خیانت

در جامعه شناسی سیاسی، نگاه مردم و خواص را به حاکمیت در چند دسته تقسیم بندی می کنند. درجه اول کسانی هستند که از نظام و حاکمیت به طور مطلق راضییند و همه چیز را خوب می بینند. درجه بعد منتقدین هستند، یعنی کسانی که خواستار اصلاح وضع موجودند، اما به نظام حاکم وفادارند، درجه بعدی مخالفین هستند. این دسته کسانی هستند که از اصلاح نظام نا امید هستند اما علیه نظام دست به اقدام نمی زنند مگر اینکه نیرویی آنها را فعال کند. دسته بعدی معاندینند، کسانی که مخالفت خود را با عمل هایی بروز می دهند و دسته آخر محاربین یک نظام را شکل می دهند که علیه نظام حاکم دست به اسلحه می برند.

هنر حکومت داری این است که حکومت بتواند از ابزار خود از پر رنگ شدن صف منتقدین به بعد بکاهد. یعنی رویش هایش بیش از ریزش هایش باشد. یا به عبارت بهتر،  جذب حداکثری و دفع حداقلی را در خود لحاظ کند.

اینکه در نظامی کسانی باشد که برای منافع خود و احزابشان، مخالفینشان را به سوی رده های بالاتر از منتقد هل دهند، تا از این طریق افکار عمومی را علیه مخالفینشان بشورانند، شاید بزرگترین خیانتی باشد که بشود به یک نظام کرد.

یک حکومت باید این اصل ر ا جزء اصولش قرار دهد که دشمن یکیش هم زیاد است و دوست هزارتایش کم. جذب حداکثری و دفع حداقلی.

این خیانت را در کشور ما بسیاری از گروه ها و احزاب و شخصیت ها انجام می دهند. تا کسی پایش را چپ انها می گذارد یا طوری فکر و نظر ارائه می کند که به منافع احزابشان نرسد، انگ بی بصیرتی، جریان انحرافی، جنبش سبزی، گروهک فرقان، منافقین دهه شصت و الخ به سویشان شلیک می کنند تا حدی که شخص مفعول خودش اعتراف کند که بله من ضد جمهوری اسلامی هستم. آن وقت است که این حضرات آرام می گیرند و توپخانشان را خاموش می کنند.

الان به بهانه انتخابات سال آتی، این فضا شدیدتر خواهد بود. روز به روز بر حجم افتراء و اتهام زنی ها افزوده خواهد شد. باید مراقب بود.

دوم: دانشجوها کوتاه نیایند

دیشب جلسه ای بود با حاج آقا محمدیان، نماینده حضرت آقا در دانشگاهها. دانشجویی از ایشان گلایه کرد که چرا فضای دانشگاه ها امنیتی شده است. دستگاه های امنیتی به خود اجازه می دهند در امور جاری جریانات دانشجویی دخالت کنند و برخی برنامه هایشان را تعطیل کنند. سخنرانهای یک همایش را به دانشگاه راه نمی دهند و...  در حالی که آن جریان دانشجویی وفادار به نظام و به اسلام است.

ایشان جواب دادند که این نهادها حق دخالت در امور جاری تشکل های دانشجویی را ندارند. مگر در موارد خیلی خاص که کمیته ای تشکیل می شود با حضور رئیس همان دانشگاه، و تصمیمی گرفته می شود. که تا به حال چهار بار هم چنین کمیته ای تشکیل نشده. این موضوع در شهرستانها پر رنگ تر از شهر تهران است متاسفانه. تهران اینطور نیست. اما در شهرستانها این نهادها نه تنها دخالت می کنند بلکه اعمال قدرت هم می کنند. علتش هم شاید این باشد که دانشجوها خودشان کم کاری میکنند در برابر این نهادها. دانشجوها نباید کوتاه بیایند، باید برنامه های خودشان را با جدیت انجام دهند. و اگر باز فشار آوردند به ما گزارش بدهند. بنده موظفم پیگیری کنم.