چرک نویس انقلابی ( خامنیسم )

فضل الله المجاهدین على القاعدین اجرا عظیما

خوشوقت های خوشبخت!
ساعت ۸:۱۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢ اسفند ۱۳٩۱   کلمات کلیدی:

رزوز بسیار غم انگیزی بود. حالا در شهری هستم که نفس قدسی یک مرد اسمانی دیگر در آن نمی پیچد.

از امروز باید هر وقت بنویسیم آیت الله خوشت، به جبر و به نشان احترام باید دو پرانتز باز کنیم و « ره » را میانش بگذاریم. مثل بهجت ها و آقامجتبی ها و ...!. پرانتزهایی به وسع سینه های غمناک و آه های گران.

خدا میداند که وقتی یکی از این تبار از روی این خاکستان به اسمان می رود، تمام  زمین اشک و آه به عرش حواله می کنند. گوش های ما کر است، نمی فهمیم، نمی بینیم، حالیمان نیست که زمین بدون این لنگرها چه سست و بی اختیارتر می شود، آن هم در این آخر الزمان که امثال خوشوقت ها اگر رفتند تقریبا محال است نمونه شان را بشود تربیت کرد!

باید تشنه اخلاق و تهذیب باشی تا امروز را سیاه پوش کنی وگرنه  چون منی را چه به فهم ِنبودنِ خوشوقت های خوشبخت. چه به حسرت کشیدن چه به احساس تنهایی و کم پناهی کردن.